دعوا شاعران

(حافظ)

اگر آن ترک شیرازی به دست ارد دل ما را  

به خال هندویش بخشم سمرقند و بخارا را

(صائب)

هر آنکس چیز می بخشد زجان خویش می بخشد ،

نه چون حافظ که می بخشد سمر قندوبخارا را

اگر آن ترک شیرازی به دست آرد دل ما را

به خال هندویش بخشم سرو دست و تن و و پا را

(شهریار)

هر آنکس چیز می بخشد بسان مرد می بخشد

نه چون صائب که می بخشد سرو دست و تن و پا را

سر رو دست و تن و پا را به خاک گور می بخشند

نه به آن ترک شیرازی که برده جمله دلها را

اگر آن ترک شیرازی به دست آرد دل ما را

به خال هندویش بخشم تمام روح و اجزا را

(دوستی )

هر آن کس چیز می بخشد

به زعم خویش می بخشد

یک شهرو یکی جسم و یکی هم روح و اجزا را

کسی چون من ندارد هیچ در این دنیا و در عقبا

نگوید حرف مفتی چون ندارد تاب اجرا را

                           

کاش

 

کاش می آمدی.می آمدی و می دیدی. 

می دیدی  که چگونه چشم هایی که می گفتی نمی خواهی حتی یک لحظه ابری باشد حالا هر روز و هر لحظه بارانی است!!!!

هر بار به یاد روزهای گذشته ، عمیق و سر  د می بارد.

    تو را چه می شد اگر تنهایم نمی گذاشتی.اگ  ر به می بارد و می بارد و می بارد.

زخم هایم مرحم می ماندی و خود زخم تازه نمی شدی.

زخمی عمیق که  این بار تا عمق روحم را به جدال طلبید.

اشک

 

 

 اشک شد و قطره قطره از چشم هایم بیرون ریخت.و وجودم خالی شد.

حالا من ماندم.من و خاطراتی سرد ز بگذشته ای دور،یاد عشقی که با حسرت و درد ، رفت و خاموش شد در دل گور.

احساس می کنم دیگر حتی نوشتن هم آرامم نمی کند.دست هایم دیگربار غم روی شانه هایم را سبک نمی کند.

               خسته ام!!

                            خسته ام از عشق هم خسته!!!

                                                                   خسته ام از آرزوها ، آرزوهای شعاری

                          شوق پرواز مجازی ، بال های استعاری

                                                             لحظه های کاغذی را ، روزوشب تکرار کردن

         خاطرات بایگانی ، زندگی های اداری

                                                                   آفتاب زردو غمگین ، پله های رو به پایین

        سقف های سرد سنگین ، آسمان های اجاری

                                                                 با نگاهی سرشکسته ، چشم ها ی پینه بسته  

           خسته از درهای بسته ، خسته از چشم انتظاری

                                                              صندلی های خمیده ، میزهای صف کشیده

         خنده های لب پریده ، گریه های اختیاری

                                             عصر جدول های خالی ، پارک های این حوالی

                         پرسه های بی خیالی ، نیمکت های خماری

                                                    رو نوشت روزها را روی هم سنجاق کردن

  شنبه های بی پناهی ، جمعه های بی قراری

     

...

    

کاش دستی بود تا اشک را از گونه هایم پاک می کرد

، بغض هایم را درک می کرد ، کمی از عمق تنهاییم کم می کرد 

،  باران را در کنارم احساس می کرد. ابرهای تیره خشمگین را از آسمان او دور می کرد.

رویای روزهای آبی و آفتابی و شب های مهتابی را برایش حقیقت می کرد.

 

 

زندگی

    

زندگی دفتری از خاطرهاست ... یک نفر در دل شب ، یک نفر در دل خاک ... یک نفر همدم خوشبختی هاست ، یک نفر همسفر سختی هاست ، چشم تا باز کنیم عمرمان می گذرد... ما همه همسفریم
به دنبال واژه مباش .. کلمات فریبمان می دهند .. وقتی اولین حرف الفبا کلاه سرش برود فاتحه ی کلمات را باید خواند
تنهایی آدمها یه دریا عمق داره ، ولی پر کردنش با یه لیوان محبت ممکنه