...
کاش دستی بود تا اشک را از گونه هایم پاک می کرد
، بغض هایم را درک می کرد ، کمی از عمق تنهاییم کم می کرد
، باران را در کنارم احساس می کرد. ابرهای تیره خشمگین را از آسمان او دور می کرد.
رویای روزهای آبی و آفتابی و شب های مهتابی را برایش حقیقت می کرد.
+ نوشته شده در یکشنبه هشتم اسفند ۱۳۸۹ ساعت 13:50 توسط رضا
|
چون عود نبود چوب بید آوردم