دعوای شاعران

حافظ :


  اگر آن ترک شيرازي بدست آرد دل مارا   

 به خال هندويش بخشم سمرقند و بخارا را 


 صائب تبريزي در جواب حافظ: 


 اگر آن ترک شيرازي بدست آرد دل ما را  

به خال هندويش بخشم سر و دست و تن و پا را

 هر آنکس چيز مي بخشد ز مال خويش مي بخشد 

 نه چون حافظ که مي بخشد سمرقند و بخارا را

  شهريار در جواب صائب:  

اگر آن ترک شيرازي بدست آرد دل ما را 

 به خال هندويش بخشم تمام روح و اجزا را

  هر آنکس چيز مي بخشد بسان مرد مي بخشد 

 نه چون صائب که مي بخشد سر و دست و تن و پا را

  سر و دست و تن و پا را به خاک گور مي بخشند! 

  نه بر آن ترک شيرازي که برده جمله دلها را 



 موسی خسروی: 

اگر آن ترک شیرازی بدست آرد دل مارا 

 به خال هندویش حتی نبخشم نقطه بارا 

  خدای ترک شیرازی بود زیباتر از خلقش

  چرا چون حافظ و صائب ببخشم شهر و اعضا را

   و یا چون شهریار آیم کنم تقدیم اجزایم 

 تمام روح و اجزایم فدای صنع یکتا را 

  سمرقند و بخارا را سرو دست و تن و پارا 

 تمام روح و اجزارا بود زیبنده اعلی را 

  میان این سه استادم جسارت کرده ام خواجو 

 که پایان بخشم این دعوای استادان والا را 

 کیوان:  

  اگر آن ترک شیرازی بدست آرد دل ما را 

 خوشا بر حال خوشبختش، بدست آورد دنیا را 

  نه جان و روح می بخشم نه املاک بخارا را 

 مگر بنگاه املاکم؟چه معنی دارد این کارا؟ 

  و خال هندویش دیگر ندارد ارزشی اصلأ  

که با جراحی صورت عمل کردند خال ها را

نه حافظ داد املاکی، نه صائب دست و پا ها را

  فقط می خواستند اینها؛ بگیرند وقت ماها را    
 

چرا؟

چرا؟

دنیا چرا؟! با دستان سردت مرا به زمین گرم کوبیدی

غم درد من تنها ی نیست

غم درد من اینکه غم درد مرا تنها نمی گذارد!

گاهی تنهایی آنقدر قیمت دارد

که درب را بازنمی کنم 

حتی برای تو که سالها 

منتظر در زدنت بودم