پر ستو ی دل                                      

پرستو ی د لم پر ز د،  ز سینه رفت تا کویت                    

کنار پنجره آمد ، به عشق دیدن رویت                        

                      

ندیدش هیچ کس  اشکت ، نگاهت منتظر مانده                

چرا سنگی زدی اورا، به خون جگر مانده                    

                   

ببستی شیشه دل  را ، پرستو خورد بر شیشه                 

بسان  تک درختی بود ، تبر بنشسته برریشه                 

 

نگویم از جفاهایت ،نویسم از خطاهایم                       

نخوانی خون دل هایم ،نبینی من چه تنهایم                       

 

مبین این  گونه خاموشم، درون سینه  می جوشد                       

نکرد دل فراموشت، اگر چه چشم می پوشد                          

 

پرستو مال تو بردار، اسیر سینه ات ماند .                          

همه غم های تو با من ، مبادا کینه ات ماند