اولین قلم
حرف حرف درد را
در دلم نوشته است
دست سرنوشت
خون درد را با گلم سرشته است
پس چگونه سرنوشت ناگزیر خویش را رها کنم ؟
درد
رنگ و بوی غنچه دل است
پس چگونه
من
رنگ وبوی غنچه را زبرگ های تو به تو ی آن
جداکنم؟
دفتر مرا
دست درد می زند ورق
شعر تازه مرا
درد گفته است
دردهم شنفته است
پس دراین میان من
ازچه حرف می زنم؟
درد ؛ حرف نیست
درد؛ نام دیگر من است
من چگونه خویش راصدا کنم؟
قیصر امین پور
گفتم خدایا از همه دلگیرم
بيهوده قفس را مگشاييد پري نيست
جز مشت پري گوشه ي زندان اثري نيست
در دل اثري از شادي و اميد مجويي
از شاخه بشکسته اميد ثمري نيست
گفتم به صبا درد دل خويش بگويم
اما به سيه چال . صبا را گذري نيست
گيرم که صبا گذر افتاد . خبر چيست
بس کاسته گرديده ز پيکر خبري نيست
اميد رهايي چو از اين بند محال است
دل را بجز از مرگ نجات دگري نيست
تا بال و پري بود قفس را نگشودند
آن روز گشودند قفس را که پري نيست
اي مرگ کجايي که به ديدار من آيي
در سينه دگر جز نفس مختصري نيست
دلم براي تو تنگ می شود مادر
براي وصف قافیه لنگ می شود مادر
بریدم از عالم و آدم , از این بختم
انگار قلب ثانیه سنگ می شود مادر
سپرده ام که مرا خاک کنند اینجا
که با خیال تو همرنگ می شود مادر
چه خاطره هایی به یاد دارم من
صدای تو که آهنگ می شود مادر
نشسته ام که بگویی دوباره قصه ی نو
دلم براي قصه تنگ می شود مادر
هوای دیدن تو کرده ام... نمی آیی؟؟
براي گریه سنگ قبر شانه می شود مادر ...
چون عود نبود چوب بید آوردم
