دعایم کن .

                     دعایم کن

تو که آهسته چون پروانه می سوزی

دعایم کن.

بخوان تکراردر تکرار نامم را

واززندان تنها یی رهایم کن

تماشا می کنم روئیدنت را ، هرسحر با عشق

که از شوق نگا هی مست و لبریزی

بخوان اسم مرا

ازعمق این شب ها جدایم کن

در این شیداشمیم عشق

 چه بی پروابیاویزی

بگو افسانه ئ فرهاد را شیرین

وبا چمشمان بارانی ،دعایم کن

نیا یش را ز چشمانت نمی چینم 
به اشکا نت بیاویزم
از این شب گریه ها گل واژمی رود

ومن در سایه ئ آرامشش، نابی غزل سازم

که از تکرارلبریزاست

سراسر شعرش از اندوه پاییز است

به این آرامش  بارانیت  امشب صدایم کن

همین امشب،دعایم کن

که فردا دفتر م لبریز از عطر نفس های تو بگشایم

و شوری تازه بر شعرم بیفشانم

بسازم خوشه های هر ستاره جای عنوان غزل  هایم

بریزم شعله ئ سوزان خورشید ی، به اشعارم

بپاشم عشق را برسایه انبوه تکرارم

دراین آرامش بارانیت امشب صدایم کن

همین امشب ، دعایم کن .

خانم رضوان